Montavoix - Franse Jura
7-Daagse uitstap 2026
Reisverslag 2026
7-Daagse uitstap naar Montavoix
Van woensdag 6 mei tot woensdag 13 mei 2026 trekken de leerlingen van het tweede jaar, zowel van de A- als de B-stroom, van Ponton43, vergezeld door enkele van hun leerkrachten en opvoeders, op buitenlandse reis naar Saint-Claude in de Franse Jura. Ze worden er een week lang de gardiens of beheerders van Le Montavoix, een refuge de passage die enkel te voet te bereiken is. In de omgeving van deze rudimentaire berghut gaan de leerlingen op zoek gaan naar onbekende, avontuurlijke en actieve leerervaringen.
Deze reis is doordrenkt van de visie die we binnen Ponton43 beogen. De Jura is een natuurlijke omgeving die inspiratie biedt om op ontdekking te gaan, te onderzoeken en creatieve expressie te bevorderen. We geloven dat deze ervaring de nieuwsgierigheid van de jongere zal aanwakkeren en de intrinsieke motivatie om te leren zal versterken. De Jura-regio biedt niet alleen een adembenemend landschap, maar is ook rijk aan culturele en historische schatten. Tijdens de reis benutten we de krachtige leeromgeving om diepgaande, betekenisvolle ervaringen te creëren.
We organiseren deze reis niet alleen. Ter plaatse werden we ondersteund door Jan Masschelein en Wim Cuyvers. Jan Masschelein is als hoogleraar pedagogie/filosofie verbonden aan de KUL en initiatiefnemer van de uitstap. Wim Cuyvers heeft reeds tientallen jaren ervaring en kennis in het begeleiden van jongeren in zijn refuge.
Dag 1
Ponton43 komt toe in de Jura!
Na een vlotte rit van 700 km, met (vele) dutjes in de busjes en een gepersonaliseerde Jura-afspeellijst op de achtergrond, zijn onze leerlingen veilig aangekomen in de Franse Jura. Ze kijken ernaar uit om een week lang ‘gardiens’ ofwel beheerders te worden van dit stukje natuur.
Eerst nog een laatste uitdaging: het slotstuk te voet omhoog…
Het avontuur kan beginnen!
De heenreis door de ogen van Jaden en Marius:
Dag beste mensen,
Vandaag willen Jaden en Marius iets vertellen over onze start van de Jura reis. Met 15 minuten vertragingen sprongen we in de bus en raasde meneer Victor wild richting Luxemburg. De helse rit duurde zo’n 7uur met wat pauzes om de benen te strekken en iets te eten inbegrepen. Meneer Victor werd moe en ging slapen in de andere bus. Het stuur werd doorgegeven aan meneer David maar onze flauwe slapjanus durfde niet dus sprong Steven in de bres en nam het stuur over. De zwaarste uitdaging van de Jura was (volgens de leerkrachten) de beklimming met de rugzak van de bergflank tot Montavoix. Andre, Emiel en Wim ontvingen ons met spirelli’s alla Jura. We aten flink en proper maar voelden in ons lichaam dat we moe werden. In het donker keerden we terug naar onze hut, we poetsten onze tanden (bijna allemaal) en deden we een kringgesprek om de dag te beëindigen. Tenslotte las meneer Tim een verhaal voor en vielen (bijna allen) in diepe slaap.
6u30 waren sommigen al klaar voor de dag. Een aantal deden een ochtendwandeling, we aten lekker en beginnen in volle zon aan een nieuwe dag vol avontuur.
PS: We danken meneer Erik voor de les in signaalwoorden. Hopelijk deden we het goed.
Dag 2
Door de ogen van Femke:
In de voormiddag splitsten we ons op in verschillende groepjes. Femke & Samuel gingen inkopen doen voor de middaglunch, Jaden & Marius kregen een les Aardrijkskunde en William & Imrane hielpen meneer Wim werken op het domein. Sterke beren hier op het domein.
Na de middag trokken we erop uit naar de waterval. Het is een heel mooie en koude plek. Velen durfden het water in duiken hoewel het zeer koud was. We zijn trots op onszelf dat we dat gedaan hebben. Zo een mooie natuur komen we in België niet tegen.
We hebben het gezelschap van 2 paardjes, Femke noemt ze Brownie en Oreo, het zijn shatten!! Echte vrienden. We kwamen ook 2 everzwijnen met 3 kindjes op straat tegen. Ook een arend hebben we voorbij zien vliegen.
Het weer valt reuze mee, de zon schijnt en een klein beetje regen kunnen we aan. Morgen staat er een grote dropping op het programma. Hopelijk lopen we niet verloren!!!
Een dag vol mooie sfeerbeelden:
Dag 3
Volgens de ervaringen van David:
8 mei 2026 is de dag dat men in Frankrijk het einde van de 2de wereldoorlog viert. De leerlingen van Ponton43 zullen zich deze dag nog lang herinneren als een dag waarin zij ook helden waren. Helden in het verleggen van grenzen, het bereiken van ongeziene ervaringen en elkaar door dik en dun steunen. 8 mei was de dag van de nu al legendarische dropping in de Jura. We werden in 3 verschillende groepen gedropt ver weg van onze berg. We wandelden 20 of 31 kilometer over bergen en door valleien. Adembenemende uitzichten waren onze beloning. De zere voeten, knieën, armen en benen werden snel vergeten toen we in de buurt van Wim zijn hut kwamen. Er was wel een klein vermoeden dat Tim en Jan even de weg kwijt waren en dat maakte ons allemaal wat boos. Maar hé, je moet verder! De enige reden dat er een grens werd uitgevonden is om ze te kunnen verleggen… Elk van ons had moeilijke momenten maar samen gingen we verder op ons pad. Een prachtig pad dat we niet snel zullen vergeten! Hopelijk mogen we morgen wat uitrusten of staat er weer vanalles ongelooflijks op het programma?
Dag 4
De belevenissen van Imrane:
Hoewel iedereen moe is, moesten we vandaag vroeg opstaan. Om 7u30!!! Want we zijn in de voormiddag naar een (stinkende volgens Imrane) kaasfabriek geweest. We weten nu dat er 400 liter melk nodig is voor 1 bol kaas. De rest vond de kaas heerlijk.
Toen was het nog niet gedaan want in de namiddag moesten we wandelen naar de omgekeerde zwarte berg (een raadsel voor jullie: welke berg is de hoogste van Europa?). Wij weten dat hij ongeveer 4800 meter hoog is. Wel een heel mooi uitzicht.
Daarna liepen de anderen en ik de skipistes naar beneden om daar een roddelavontuur te beleven. We gingen zeer hard tot er een rare vrouw ons deed remmen. Nu moeten we ons wassen en kijken we uit naar de dag van morgen.
P.S.: Meneer Victor heeft Imrane uitgedaagd in een watergevecht. Imrane heeft gewonnen en heeft hem helemaal onder water gesmeten.
Dag 5
Volgens een schriftelijk verslag van William:
Dag 5
Volgens een schriftelijk verslag van Femke:
Sfeerbeelden bij dag 5:
De leerlingen hadden een belangrijke boodschap op moederdag!
Dag 6
Brent, Femke en Imrane vertellen buiten aan de hut:
Leven het op het ritme van de wind en van de zon. Vandaag was aangekondigd als de grote regendag in de Jura maar we zitten buiten en hebben een gezellige voormiddag. We leerden pesto maken, maakten onze eigen wandelstok, vonden prachtige zwemplekken in de prachtige natuur. Als taak voor Natuur zocht William een worm en leerden we dat dit een opruimer is. Hij dacht: “Ik ruim hem zelf op” en ging hem opeten! Extra eiwitten voor lange wandelingen. We werken dagelijks op het domein in opdracht van Wim. We maken paden en doen andere taken.
Brent had geen honger (een klein mirakel). Ook maakte meneer Victor een doodsmak. Imrane heeft hem met een glimlach gered, waarna Femke en Brent hem professioneel hebben uitgelachen. Momenteel is er nog niemand gewond en hebben we fijne leermomenten.
We zagen op de wildcamera een lynx, een vos, een das en als hoogtepunt een naakte man met een hond. Nog anderhalve dag samen zijn en genieten van de natuur.
Ps: Meneer Tim heeft soms rare neigingen. Meneer Victor kan mooi tekenen en meneer Steven leert ons tassen versieren!
Dag 7
Door de ogen van Ponton43:
De lang verwachte dag voor velen. We stonden op wetende dat er vanavond WARM vlees zal gegeten worden. De veelbesproken pizza-avond stond op het programma. De afsluiter en beloning van een intense reis. Maar wisten wij toen dat het praktisch onmogelijk zou zijn om een plekje te vinden, in de Jura is op maandag en dinsdag alles gesloten… Maar dat wisten we nog niet toen we aan onze laatste Jura-dag begonnen. Terwijl Imrane en William bomen naar beneden sleurden met Emiel en André ging de rest op tocht om de biotoopstudie van mevrouw Katrien uit te voeren. Er werden veel beestjes gevonden: duizendpoten, spinnen, regenwormen, kikkervissen, een kleine draak en zelfs echte Juraslakken. Brent en Femke onderweg naar een spectaculaire waterval want het had hard geregend en het water ging wild tekeer. We zouden vandaag veel mooie watervallen tegenkomen. De kracht van de natuur was een mooi gegeven de laatste dag. En ondertussen bellen voor een pizzeria! Maar keer op keer vingen we bot… Alles toe want in de Jura kan je niet op restaurant op dinsdagavond. Kleine domper op de feestvreugde maar we gingen naar onze laatste plek van de reis. Een fijn meer in een idyllische omgeving. Genieten van de laatste uren in de Jura. En ondertussen bleef Tim bellen, hij moest en zou een pizzeria vinden! Dankzij de lichte dwang van Brent belde Tim nogmaals naar pizza Napoli en die besloot ons toch te ontvangen. We hebben met volle teugen genoten van onze pizza. Het moet gezegd worden dat de eetmomenten van team Jura supergezellig waren. Kunnen we dat ook in Lovenjoel??? Na de lekkere pizza een heel gezellige afsluiter om de week te beëindigen. Snel in bed want morgen terug naar huis. Er werd letterlijk luidop gedroomd van tafels vol frieten, Mac Donalds en Burger King. Een mooie afsluiter van de intense reis. Maar het was een koude nacht! Genieten jullie nog maar eventjes van de rust, wij komen eraan!
Dag 8
Het Jurateam van 2026 keert huiswaarts. We wensen hen een goede terugreis toe!
Meneer Tim aan het woord:
Van bij de opstart van onze school stel ik me ons ponton voor als een houten vlonder die drijvende wordt gehouden door blauwe, plastieken tonnen. Geen architecturaal afgelikt pareltje maar een constructie die door verschillende mensen werd bedacht met materiaal dat op dat moment voorhanden was. Sommige planken zijn nieuw, andere al aangetast door de tand des tijds. Mastworpen, paalsteken, knopen die aan herziening toe zijn of dringend eens moeten worden aangetrokken; een deinend allegaartje van expertise, overtuiging, visie en daadkracht maar zeker ook experiment.
Na drie onvergetelijke edities staat vast dat onze reis naar de Montavoix één van de blauwe tonnen is die ons Ponton drijvende houdt. Niet meer of minder belangrijk dan onze dagelijkse werking, de collega’s of het gebouw waarin we les volgen, maar wel onmisbaar om het gevaarte in evenwicht en op koers te houden. Ik leef er maandenlang naartoe, dompel me er acht dagen lang in onder en moet vervolgens de rest van het schooljaar ontwennen.
Ook dit jaar zagen we leerlingen op handen en knieën naar boven kruipen naar een bergtop die veel te langzaam dichterbij kwam, aarzelend afdalen in een onbekende duisternis, schrikken van ijskoud water, hunkeren naar een warme slaapzak. Ook dit jaar besproken we conflicten en frustraties, verlangden we naar thuis en ontdekten we wat we begonnen te missen. Ook dit jaar hielden we elkaar recht op de steile paadjes, ontstonden al wandelend onverwachte vriendschappen en werd de verhouding tussen leerkracht en leerling vanuit een andere hoek belicht.
Een oprechte dankuwel aan de leerlingen die elk jaar onversneden zichzelf zijn en op die manier de reis telkens onvergetelijk anders maken, aan de collega’s op wie ik kan terugvallen en aan Wim, Jan, Andre en Emiel om de ontbrekende puzzelstukjes te zijn die het plaatje deden kloppen.
Mevrouw Julie wil nog iets vertellen:
Een heel schooljaar leef ik samen met de leerlingen toe naar het moment dat we in de busje kunnen stappen richting Jura. Zoals steeds, zijn er meerdere leerlingen die met een klein hartje vertrekken… Maar eens we de parking afrijden is iedereen vol spanning de kilometers aan het aftellen naar Saint-Claude.
Ook ik! Het terugzien van de schuur voelt weer als thuiskomen. De berg heeft iets magisch en rustgevend. Dankzij André en Emiel konden we onmiddellijk een tentje uitkiezen en beginnen aan ons avontuur. En een avontuur was het dit jaar zeker weer: er werden vele kilometers gestapt, we hebben het koude water doorstaan, we hebben boze katten en honden getrotseerd, we hebben gezorgd voor ons eigen lekkere pesto, we zijn gerold van de bergen, diep in de grot geklommen,…
Ik wil vooral de leerlingen bedanken om ons weer een fijne week te bezorgen. Als leerkracht zien we deze jongens en meisjes op een andere manier dan in de klas. Ze zorgen door hun enthousiasme, eerlijkheid en openheid voor vele leuke momenten. Het aftellen kan weer beginnen naar het avontuur van 2027 maar nu zeker eerst nog wat nagenieten!
Een woordje van meneer David:
TROTS, dat is het gevoel dat overheerste toen we terug in België waren. Tijdens de week in de Jura besef je het niet of te weinig maar eens ik proper (der) was en tijd maakte om het te laten bezinken overheerste een gevoel van fierheid. Trots op team Jura, een team dat zo sterk was samen. Een geoliede machine waar een blik naar elkaar vaak voldoende was. Trots dat we dergelijke ervaring kunnen meegeven aan de jongeren van Ponton43. Meestal volledig buiten de comfortzone maar o zo waardevol.
Dankbaar dat ik dit avontuur nogmaals kon meemaken. Nog meer dan in de voorgaande jaren merk ik dat de afstand tussen meneer de directeur en de leerlingen groter werd. Ponton43 groeit en maakt dat ik meer afwezig ben. Maar eens in de Jura valt dat helemaal weg en ben ik vooral mezelf mogen zijn. Puur genieten van de plek, het contact, de betekenisvolle momenten. Heel dankbaar aan de leden van Ponton43 die mij dat duwtje gaven om toch mee te gaan. Het was de derde keer in de Jura voor Ponton43 en ook deze keer was anders. Het gebruik maken van de ruimte en de plek inspireert om dergelijke plekken van verbinding met de natuur te creëren in Lovenjoel en omstreken. Ik voel en besef dat de leerlingen en team Ponton43 er klaar voor zijn en dergelijke betekenisvolle momenten het verschil maken in de toekomst van de leerlingen.
Enorme dankbaarheid aan Wim die een prachtig figuur is voor jongeren, inspirerend voor volwassenen en een baken van rust. Ik heb al geboekt voor volgend jaar!
Meneer Victor deelt zijn beleving:
Met een nieuwsgierig gevoel en positieve spanning vertrok ik op 6 mei mee naar de Jura. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten en net dat maakte het avontuur zo bijzonder. Vanaf het moment dat we aankwamen op het domein van Wim werd ik geraakt door het gevoel van ruimte en vrijheid. Het voelde alsof de plek ons meteen uitnodigde om te vertragen en te ontdekken.
De dagen die volgden stonden in het teken van wandelen, ontdekken en samen beleven. We kenden hoogte- en dieptepunten, momenten van vermoeidheid en momenten van pure verwondering. Een van de herinneringen die me het meest zal bijblijven, is het bezoek aan de waterval die we elke dag vanuit Wim zijn huis zagen liggen. De leerlingen sprongen enthousiast het water in. Zelf was ik absoluut niet van plan om dat te doen, maar dankzij de sfeer in de groep en een gezonde dosis groepsdruk belandde ik uiteindelijk toch in het ijskoude water. Ik denk niet dat ik ooit al zo koud heb gehad, maar tegelijk was het een van die momenten waar achteraf het meest om gelachen werd.
Het meest bijzondere avontuur van de week was zonder twijfel de dropping. Een volledige dag onderweg zijn, meer dan 30 kilometer stappen door bergen en valleien, en uiteindelijk toevallig opnieuw uitkomen bij het huis van Wim. Tijdens die tocht zag ik leerlingen grenzen verleggen zoals ik hen dat nog nooit had zien doen. Ondanks vermoeidheid, pijnlijke benen en momenten waarop het zwaar werd, bleven ze doorzetten. Ik voelde oprecht trots. Trots op iedere leerling afzonderlijk, maar ook trots op de groep als geheel.
Ook het bezoek aan de grot maakte veel indruk. Vooraf leefde er heel wat spanning en angst binnen de groep. Toch zag ik opnieuw hoe iedereen op zijn of haar eigen manier een stap vooruit zette. Niet iedereen verlegt grenzen op dezelfde manier, maar iedereen deed het wel. Dat is voor mij misschien wel de grootste kracht van de Jura: de omgeving en de ervaringen creëren kansen om te groeien, zowel individueel als als groep.
Daarnaast wil ik ook het leerkrachtenteam benoemen. Elke dag opnieuw stond er een sterk team klaar voor de leerlingen en voor elkaar.
Nu, een maand later, merk ik iets opvallends. De moeilijke momenten zijn grotendeels naar de achtergrond verdwenen. Wat overblijft zijn de herinneringen aan een bijzondere week vol avontuur, verbinding, natuur en persoonlijke groei. De Jura heeft me opnieuw doen beseffen hoe waardevol het is om leerlingen buiten de schoolcontext te zien groeien. Ik heb jongeren dingen zien doen waarvan ze zelf niet dachten dat ze ertoe in staat waren. Dat zijn ervaringen die je niet uit een handboek leert.
Wanneer ik terugdenk aan deze week overheerst vooral een gevoel van dankbaarheid. Dankbaar dat ik dit avontuur mocht meemaken, dankbaar voor de groep, voor het team en voor de unieke plek die Montavoix is. Het was een bijzonder leuke, avontuurlijke en leerrijke week die nog lang zal nazinderen.
Meneer Steven deelt zijn ervaring:
Als vrijwilliger mee op expeditie naar de Jura... En eerlijk? Ik zou het meteen opnieuw doen.
Wat een bijzondere ervaring was het om deze groep mee te mogen begeleiden.
Het mooiste vond ik misschien wel om de leerlingen eens buiten de schoolcontext te zien. Op school botsen ze vaak op regels, verwachtingen of muren, maar daar in de Jura zag je zoveel andere kwaliteiten naar boven komen. Deze groep was echt top in hoe ze elkaar ondersteunden, hielpen en meesleurden door moeilijke momenten, want tijdens zo’n week heeft iedereen wel eens een dipje. Vermoeidheid, heimwee, frustratie… het hoort erbij. Maar net dan zag je hoe sterk de groepsdynamiek was. Er was geborgenheid, teamspirit, humor en oprechte zorg voor elkaar.
En ja… soms was er ook een klein beetje groepsdruk om toch maar in een ijskoude rivier te springen 😅. Maar zelfs dat zorgde achteraf vooral voor veel gelach, straffe verhalen en trotse gezichten.
Ook het ontdekken van een grot heeft veel indruk nagelaten. Samen afdalen in het onbekende, soms spannend, soms stil van verwondering… dat zijn momenten die blijven hangen. Onder begeleiding van twee top-speleologen werd het een ervaring om nooit te vergeten. Je zag leerlingen grenzen verleggen, elkaar helpen en genieten van iets wat je niet elke dag meemaakt.
Samen wandelen, koken, ontdekken, lachen en gewoon “zijn” in de natuur zorgde voor herinneringen die ik niet snel zal vergeten.
Via onze nieuwsbrief blijf je op de hoogte van Ponton43!
We use cookies to improve your experience and to help us understand how you use our site. Please refer to our cookie notice and privacy policy for more information regarding cookies and other third-party tracking that may be enabled.
vzw Katholiek Buitengewoon Onderwijs regio Leuven
Tervuursesteenweg 295
3001 Leuven
© 2023 ponton43
